Leszek Oprządek – rzeźbiarz i malarz, twórca obiektów. Urodził się w 1964 w Krośnie. Jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
W 1988 roku otrzymał dyplom – wyróżniony medalem – na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. Antoniego Hajdeckiego, natomiast w 1991 uzyskał dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Malarstwa w pracowni prof. Janiny Kraupe-Świderskiej (specjalizacja – malarstwo w architekturze i urbanistyce).
Stypendysta Ministerstwa Kultury i Sztuki (1991/92) oraz Stypendium Twórczego Prezydenta Miasta Bielska-Białej (2017).
Jest autorem 20 wystaw indywidualnych. W latach 1988–2026 brał udział w ok. 160 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Od 2001 do 2018 roku był stałym uczestnikiem sympozjów dla artystów posługujących się językiem geometrii organizowanych przez dr. Bożenę Kowalską w Orońsku, a następnie w Radziejowicach.
Laureat Grand Prix Konfrontacji Najmłodszych Artystów Krakowskich, Myślenice (1988) oraz II nagrody „O nas dzisiaj – Sztuka dwóch czasów” w Muzeum Narodowym w Gdańsku (1999).
Prace Leszka Oprządka znajdują się w zbiorach: Muzeum w Bochum Niemcy), Galerii Studio w Warszawie, Muzeum Okręgowego w Radomiu, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu, Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, w Kolekcji Sztuki Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
W twórczości Leszka Oprządka, począwszy już od tych najwcześniejszych prac, bardzo mocno zaznacza się jego zainteresowanie wnętrzem obiektu i jego oddziaływaniem na otoczenie. Bardziej istotna staje się dla niego sama konstrukcja przedmiotu, niż jego forma zewnętrzna. Dla zilustrowania tego problemu, w 1996 roku artysta sięga po metodę wykonywania zdjęć rentgenowskich. Odtąd jego prace składają się z dwóch ściśle zespolonych elementów: ceramicznej formy z tajemnicą zamkniętego w niej kształtu i lightboxu z podświetloną kliszą rentgenowskiego zdjęcia, ujawniającego ten kształt.
Rozwinięciem wątku rentgenogramów jest cykl prac noszący tytuł „X”, realizowany od roku 2012 roku. Tak jak w poprzednim przypadku artysta tworzy całkowicie zamknięte, skomplikowane wewnątrz formy, które następnie poddaje badaniu tomografem. W jego wyniku powstają setki skanów z przekrojem wnętrza przedmiotu, które mogą być wyświetlane w formie projekcji 3D.
Są to zaskakujące obrazy, które przypominają skomplikowane animacje i, w przeciwieństwie do rentgenogramów, mogą być pokazywane samodzielnie, bez towarzyszących im obiektów.
W ostatnich latach artysta skupia się na obiektach i rzeźbach zrealizowanych w glinie, ceramice, betonie oraz drewnie. Zwłaszcza ten ostatni materiał – drewno ukształtowane przez warunki atmosferyczne, wypłukane przez wodę, wytrawione przez czas, lekko tylko poddane artystycznej interwencji – jest tworzywem niezwykle ważnym w jego procesie twórczym.